Luremasters 2018, Beetje pech…

Team Shimano Yasei

Na weken van voorbereiding, vrije dagen opnemen, gezinsactiviteiten ontlopen, honderden appjes, plannen maken en natuurlijk het (on)nodige kunstaas kopen was het eindelijk zover. De week van Luremasters 2018 was aangebroken.  In de week voor de wedstrijd werd al duidelijk dat de omstandigheden dit jaar anders zouden zijn dan het jaar ervoor. Maar wie weet, er wordt wel vaker een foutje gemaakt door onze meteorologen. Helaas hadden ze het deze keer bij het rechte eind en werd het zoals voorspeld een zeer winderig en nat weekendje. Zo erg zelfs dat het onverantwoord was de deelnemers op vrijdag het water op te laten gaan. Om de wedstrijd eerlijk te houden werd besloten één water niet te bevissen. Er werd besloten het water te laten vallen waar wij bijna onze volledige voorbereiding gevist hadden en waar we met afstand het meest vertrouwen in hadden: het Hollands Diep. Dat is pech!

Dag 1. Wij mogen starten op het Volkerak. Altijd spannend om te vissen op het water waar misschien wel de grootste snoeken van Nederland zwemmen. Na een slapeloze nacht in het donker naar de helling waar we hoopte als eerste aan te komen ivm een stek vlak bij de helling. Beetje pech dus toen er al een aantal boten voor ons waren. Stek bezet. In de rij is het steeds een stukje opschuiven met de auto met boot. Mijn vismaat ging tijdens het opschuiven wat hard op de rem staan waardoor ik,  terwijl ik de hengels aan het voorbereiden was, voorover viel en hiermee de gasveren en scharnier van de hengelbak afbrak.  Wie een boot heeft ziet op zo’n moment de euri’s z’n portemonnee uitvliegen… pech!

Vissen! Heerlijk, snoek en op een mooie plek achter elkaar dikke snoekbaarzen. We staan derde! Nadat we beide een harde aanbeet hebben gemist valt de stek stil. Een half uur vissen we nog door om daarna te verkassen. De omstandigheden zijn geen doen voor de werpende visser. We proberen met twee driftzakken maar krijgen de boot niet zo onder controle. Dan raak je het vertrouwen kwijt en dat is funest. Wat nu? Terug naar de stek die zo goed liep. Misschien komt er nog een bijtmoment? Snel varen, hoge golven, een stuiter en in een ooghoek zie ik een hengel kort recht omhoog staan om vervolgens met een soort radslag achter de boot in het water te vallen.   Welke? Shit! Mijn nieuwe poison adrena met curado 71HG. Een schitterende set,net een week oud. Daar wordt je dan toch even stil van en het kost dan even tijd om de moed weer bij elkaar te rapen om door te vissen. Een harde vloek en door. Wel pech!

Terug op de stek blijkt dat het bijtmoment er niet is! We werpen het gebied nauwkeurig uit maar helaas geen beet meer. De tijd dringt. Stuk varen… proberen… weer varen en weer proberen. Het lukt ons niet meer. Niet geheel ontevreden over de vier dikke snoekbaarzen gaan we het water af waar zowel de boot als de trailer door de in de haven gewaaide algen volledig groen op het droge kwamen.

De vrijdag wordt er niet gevist. Het tot zaterdag gehuurde huisje laten we dan ook half benut achter en besluiten een dag terug naar huis te gaan en zaterdag vroeg weer af te spreken. 

Om zeven uur treffen we elkaar weer bij de helling om een dag op het Haringvliet te vissen. Tijdens het voorvissen konden we de vis daar maar lastig vinden dus het kon zomaar eens lastig worden. De kopposities in het klassement stonden inmiddels zo ver voor dat een top tien klassering het hoogst haalbare leek. Al weet je het met vissen nooit! De tweede stek was meteen raak. Beet! Achter elkaar kwamen de baarzen aan boord. Niet super groot maar mooie dertigers. Al snel baarzen vol! Inmiddels kwam de regen met bakken uit de hemel. Snoekbaarzen lukte heel moeilijk. Op een stek waar ik vaak succes heb haakte Jurgen een grote vis die op half water los schoot. Terug op de baarzen stek haakte ik een snoekbaars die ook losschoot. Pech! Jurgen ving wel een snoek. Mijn lens was nat dus Jurgen maakte deze foto. Als laatste nog een ondiepte opgezocht waar ik twee jaar geleden tijdens de WPC succes had gehad en verrek daar kregen we weer beet. Baarzen en nog een snoek. Ook snoek vol. Vier uur. Stoppen en terug.

Blijkbaar waren alleen de pelagic experts in staat gebleken om die dag snoekbaarzen te vangen. De overige vangsten waren heel mager hoorde we links en rechts. Met de vier mooie snoekbaarzen van de eerste dag, baars en snoek vol,  zou een top tien klassering misschien nog lukken ook!

Maar ja, het was ons jaar niet. Bij aankomst in de zaal van de prijsuitreiking bleek er maar één snoek goedgekeurd. We hadden een foto met een hand voor de unieke sticker opgestuurd waardoor de sticker niet leesbaar was. Een andere snoekfoto is waarschijnlijk door slecht bereik niet verstuurd. Top tien was met die snoeken inderdaad gelukt maar nu eindigen we op een teleurstellende twintigste plek. Tsja… vette pech!

Toch blijven ook zeker de heerlijke herinneringen aan de momenten dat je beet hebt en je vissen vangt over. Mooie momenten die je samen heel intens beleeft. Iets dat voor mij het wedstrijdvissen heel bijzonder maakt! Daarom zeker dank aan Volkmar en Hendrik-Jan voor het organiseren van dit heerlijke event.